Pomimo wiedzy i doświadczenia, bez mentorskiej postawy i syndromu nieomylności, nie daje gotowych scenariuszy z terminem ważności pt. „Jak żyć długo i szczęśliwie”. Bez cienia fałszu. Nie narzuca rozwiązań, nie ocenia ani człowieka, ani jego historii, ani rozwiązań, które w danym momencie wybierał. Przede wszystkim słucha i podąża za swoim rozmówcą, nie naciska, nie daje „złotych uniwersalnych” rad. Mocno słucha drugiej osoby, czeka na jej opowieść. Bazuje na dialogu, współpracy i partnerstwie obu stron. Przekazuje bardzo konkretnie i jasno, co Biologia Totalna mówi w danej sytuacji. Wykorzystuje jej narzędzia, ale nie pozwala, aby one ją ograniczały. Nie stosuje gotowych scenariuszy, do których dopasowuje rozmówców. Dla mnie trochę jak rozmowa z przyjacielem, gdzie na samym końcu orientujesz się, że dzięki wypowiedzeniu głośno pewnych traum, pojawiają się rozwiązania, które gdzieś tam były, ale nie było osoby/ przewodnika, który zadałby właściwe pytania. Rozmowy z Olą są jak ubrania szyte na miarę, na jedną, konkretną osobę w jej ulubionym kolorze. Domyślam się, że wiele osób zaczyna od pytań: co zepsułam?, co zrobiłem nie tak?, kto jest temu winien? Od Oli wychodzi się z przekonaniem, że nie ma winnych i zupełnie nie o to chodzi. Po prostu pewne historie dzieją się w życiu niektórych ludzi i może mają ich nakierować na właściwą ścieżkę? Nie są karą ani stygmatem. Mogą być wskazówką, czasem prowokują nowe możliwości, czasem pokazują, że już czas pożegnać się ze schematami, w których było nam ciepło i wygodnie, ale po trochu nas niszczyły, nie pozwalały pójść dalej. Po rozmowach z Olą zyskujesz świadomość, że nie jesteś jedyną osobą na świecie, której w życiu przydarzają się kryzysy, a poproszenie o pomoc to nie wyraz słabości a wręcz przeciwnie.